PŁUCA CZECHOWA | op. pedag. Grzegorz Mielczarek

Akademia Sztuk Teatralnych w Krakowie oraz Miasto Kraków zapraszają na pokaz egzaminacyjny studentek i studentów II r. Wydziału Aktorskiego

Bezpłatne wejściówki do odbioru w kasie Teatru AST (pn-pt, godz. 9:00-15:00). Liczba miejsc ograniczona.

---

Pokaz odbywa się w ramach projektu „MIASTO W TEATRZE. Międzypokoleniowe spotkania” skierowanego do Seniorów i jest organizowany we współpracy z Wydziałem Polityki Społecznej, Równości i Zdrowia Urzędu Miasta Krakowa.

---

Sceniczna mozaika z „Trzech sióstr” i „Mewy”— świat niespełnionych tęsknot, w którym bohaterowie uwikłani w pajęczynę relacji zmagają się z poczuciem braku i niespełnienia. Anton Czechow — lekarz, pisarz, uważny obserwator zwykłego życia — powraca tu jako postać. Już chory, świadomy kruchości własnego ciała, przyglądający się codziennym zmaganiom ludzi, pełnych sprzecznych uczuć, samotnych, nieporadnych w emocjach — uparcie próbujących nadać sens egzystencji miłością, pracą i marzeniami.

W tej intymnej przestrzeni nie ma wielkich wydarzeń ani spektakularnych czynów. Kulminacje i punkty zwrotne rozgrywają się poza zasięgiem wzroku. Bohaterowie podpatrzeni w banalnej codzienności trwają w zawieszeniu: w drobnych przesunięciach emocji, w powtarzanych błędach, w nieustannej gonitwie za obietnicą sensu. Doskwiera im brak — trudny do nazwania niedosyt bliskości, miłości, pełni życia. Bohaterskie staje się samo trwanie w poczuciu przemijania. To właśnie wspólnota tego doświadczenia sprawia, że portrety Czechowa pozostają tak boleśnie współczesne.

„Płuca” stają się tu znakiem kruchości życia — jego rytmu, wysiłku i ulotności. Przypominają o potrzebie bycia zauważonym, zapamiętanym, o pragnieniu, by nasze codzienne życie — nawet zwyczajne — miało znaczenie w oczach innych.

Gdy w finale rozbrzmiewa głos jednej z bohaterek: „Minie jakiś czas i my też odejdziemy na zawsze, wszyscy nas zapomną …ale ci, co przyjdą po nas, zamienią nasz ból w radość i zapanuje spokojne szczęście na świecie, i ludzie będą wspominali wdzięcznym słowem (…) Będziemy żyć! — zdaje się, że jeszcze chwila, a dowiemy się wszystkiego: po co żyjemy, po co cierpimy…Gdyby tylko wiedzieć.” Czechow zdaje się szeptać: trwajmy — w pracy, w miłości, w byciu razem.

---

Wejście do budynku AST jest bezprogowe, rozsuwane automatycznie drzwi prowadzą do foyer. Po lewej stronie mieści się szatnia, po prawej widoczne są tabliczki wskazujące umiejscowienie toalety dostosowanej do potrzeb osób poruszających się na wózku.
Sala, w której prezentowany jest pokaz znajdujące się na drugim piętrze. Wjazd dla osób mających problemy z poruszaniem się możliwy jest przy użyciu windy dostępnej z poziomu parteru budynku.

---

---

• 

• 

• 

• 

• 

•